บทที่ 48 ใจที่หยั่งยาก (07)

ตุบ!

             ถุงกับข้าวสองสามอย่างหลุดร่วงจากมือเล็ก เท้าน้อยถอยห่าง แทบไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่เห็น ก่อนฝ่ามือจะกำเกร็งเป็นก้อนกลม ใจหล่นวูบลงไปกองกับพื้น หอบสะท้าน ความชอกช้ำ ความเจ็บร้าวลึกส่อสุมคล้ายไฟที่สุมทรวง มันมอดไหม้เร็วไวราวไฟที่ลามทุ่ง เศษซากก้อนเนื้อตรงอกซ้ายจึงแทบกลายเป็นผุยผง

    ...